می هراسم

 

از من چه بر جای مانده؟

جز لرزش ِ بی روح پرچمی میان مزارهای بی نام

که به حرمان برای رهگذری دست تکان می دهد ؛

"من زنده ام؟"
 

"یا این سوسوی نفس های بریده ی یک مرده ی مردد است؟"

از من چه بر جای مانده؟

جر یک تردید ِ تلخ

میان ظن و زن
 

می هراسم

 

از وجودی که هرروز در درون من زاده می شود ، پا می گیرد ، نومید می شود و مدفونش می کنم

می هراسم

 

از گوری که تنم بدان بدل شده است و

 

روانم را به تمامی در آغوش کشیده است

 

 

بی هیچ بیش و کم

 

می هراسم

 

از بانویی که می شوم

 

و از تن و روان و وجود خویش که به بندم کشیده است

 

از من چه بر جای مانده است؟