معبودهای من

پای دلم که وسط افتاد

نمک به کفشش ریختی

بی آنکه بدانی من فلسفه ی بی تو زیستن را با هیچ منطقی که نه ، با هیچ مذهبی هم بر نمی تابم

خوب می دانم بدون تو ، خنده ای که نتوانی - اش دید ، بی بهانه خنده ایست

شعری که نتوانی - اش خواند ، حرفی -ش برای گفتن نیست

و گریه ای که نتوانی - اش دید ، مرحمی -ش نخواهد بود

من ، بی هیچ  خنده ای و  گریه ای ، بی نوشتن و خواندنت ، دلیلی برای زیستنم نیست!

خوب می دانم که پس از تو ، باید دست تمام  ِ روزهای با تو را گرفت و با خود بسوی بستر  ِ مرگ برد

من بی تو ، باران  ِ بی خلیج ام ،  که مأمنی  برای باریدنم نیست

من بی تو ، خورشید  ِ بی  درختم ، که ملجأیی برای تابیدنم نیست

بی تو نه می نویسم

نه می تابم

نه می گریم

نه می بارم

بی تو تنها در انتظارم . . . تنها انتظار  ِ پر اطمینانی که می توان داشت ، انتظار حادثه ای که گریز -اش

 نیست ، حادثه ای که تو را به قعر  ِ خاطره برده است

پ.ن.  برای پرویز . . .  پرویزی که دیگر نیست و نخواهد بود . . .