معبودهای من

نمی دانم چرا باران های این فصل ، پیش از باریدن خیسم کرده اند

و دلم ، خیلی پیش تر از آنکه کلاغ ها به صدا درآیند ، به دلهره نشسته است

در برکه ای که بغضِ قایق های هرگز نرسیده را در گلو دارد

روی نیلوفرانی که نمی دانم در کدام فصل مرده اند

. . . جای پای کسی اینجاست

 فکر می کنم کسی پیش از من ، تمامی مرا زیسته است

و چیزی باقی نمانده که زندگی اش کنم

چقدر شبیه تو می شوم وقتی که می روم

برای باور برف ها هم که شده

چترم را باز می کنم امسال

و برای چیدن انار

دستکش هایم را می پوشم

خوب می دانم که درختان اینجا

میوه خواهند داد

و این شروع دوباره ی یک باور است