معبودهای من

درست گرم‌ترین لحظه ی یک سال ِ پر دردسر، شاید مادرم هم کلافه شده بود... من آمدم و به سختی یقین پیدا کردم که «هستم»
شاید راحت‌تر باشد اینکه «ندانی هستی اما یقین کنی که خواهی بود!»
اما به جرات می‌دانم دلهره آورترین حس دنیا اینست که «بدانی هستی اما یقین کنی که نخواهی بود!»
پس تنها لحظه‌ای آرام خواهی گرفت که خود را جاودانه کنی و تا آن هنگام بی‌قراری
قرار ندارم و این دلهره‌ی شکسته را با نَفَسی که در برآمدن مُرَدَد است، به گستاخی ِ خود برای زیستن، یدک می‌کشم!